Flair, we need to talk (bis)

(For my English-speaking readers, please do forgive me this entry in Dutch. A translation may be coming at a later time.)

Beste Flair-redactieleden,

Duidelijk kan ik het niet laten en ben ik een recidivist, dus bevind ik me weer in jullie digitale compagnie. De eerste keer dat ik jullie schreef, hoorde ik zelfs geen roze krekel tsjirpen in het gras, hoewel m'n schotschrift druk gelezen en gedeeld werd, vaak met jullie magazine er bij getweet en getagd. Misschien mag ik nu wel hopen op een reactie?

Het was vermoeiende werkdag vandaag, en tevens een dag rondzwemmen door diverse mediakanalen waar het jammer genoeg weer bijzonder hard rook naar het hardnekkige zweet van seksisme ('s ochtends ergens op een affiche het logo van 'Jupiler: Zielige Macho's Weten Waarom'; 's middags me mogen verheugen in de "opinies" van Guido Everaert en Marc Didden die ik moest inhalen en die medium speelden voor Louis Majors "die wijven moeten zo veel complimenten niet maken"; en 's namiddags een injectienaald verdriet in het hart over een vrouw die eerlijk vertelt over hoe genormaliseerd ongewenste aanrakingen, intimidaties en schoftengedrag anno 2015 nog altijd zijn). Ik stond aan te schuiven in de supermarkt toen ik op de radio reclame hoorde voor jullie superkekke 'Mannenvertaalwoordenboek' die blijkbaar bij de nieuwste editie hoort van jullie magazine.

Ik voelde al nattigheid hangen, en de vooruitblik op de website, nadat ik thuis de obligate avondboterham had gegeten, bevestigde dat alleen maar. De Flair-mythe van "de man" als een homogene groep debielen die nog niet eens juist kan praten of niet begrijpt dat "de vrouw" een soort infantiel wezen met een prinsessencomplex zou zijn, is nog steeds, al meer dan 25 jaar, springlevend.

Het ergste is: ik ben er zeker van dat jullie die onzin zelf niet eens geloven. Dat hebben enkele redactieleden onder jullie me zelfs persoonlijk verteld, tijdens een gezellige cafébabbel ergens in het najaar van 2013. Het is "ach, onze lezeressen lezen dat graag". Ik ga even voorbij aan het lef dat je eigenlijk moet hebben om zo neer te kijken op je eigen lezerspubliek, maar is het nog allemaal om te lachen als de eerstvolgende keer dat een man bekent aan zijn date dat zijn ex gestoord was, dat daarop een uitgebreide ondervraging volgt over zijn eigen trouw. Misschien dat die man wel denkt "ja, klaar, weer iemand wiens verstand compleet van de rails gaat".

Of nee, wacht, ik hoor het al komen. Het is ludiek bedoeld. Het is met een knipoog. Alleen is dit soort "humor" al uitgemolken sinds Al Bundy voor het eerst de sullige en verslagen huisvader speelde in 'Married with children', en worden mensen elke dag zo hard gebombardeerd met stereotyperingen rond m/v dat het niet mooi meer is. Clichés papegaaien kan iedereen.

Ik weet dat er op zijn minst enkele redactieleden zijn onder jullie die zichzelf toch wel als feminist beschouwen. Welaan dan, schaam jullie. Schaam jullie van onder het mom van een fijnere wereld te willen creëren voor vrouwen, jullie nog altijd geen enkel stereotype in vraag durven stellen met meer diepgang dan een soepbord (een vrouw met maatje 40 in een mooie jurk en mascara stoppen is niet het summum van gendergelijkheid), en damn you om steeds weer opnieuw "de man" te vernauwen tot een achterlijke seksmaniak. Af en toe krijgt zo'n exemplaar zelfs toelating om jullie lezeressen in te lichten over hoe ze hem, de Casanova-come-lately, het beste kunnen behagen.

Zelfkritiek binnen gevestigde media-instituten is nog altijd een heikel punt. Jullie zijn er niet alleen mee. Ondertussen ben ik wel verdomde blij dat er alternatieven zijn voor jullie eindeloze stroom aan roze getitelde stukjes over hoe je af moet raken van cellulitis. Er is nu al een tijd een machtig initiatief als Charlie: divers, actueel, met inhoud, en bijna volledig voor en door slimme vrouwen. Daarvoor doe ik mijn hoedje af. Misschien kunnen jullie er nog iets van leren, indien het tij van de geschiedenis jullie niet inhaalt.

Flair, we need to talk

English version below for my anglophone audience.

Beste redacteurs (m/v) van de Flair,

Jullie magazine torst al lang een dubieuze reputatie als het aankomt op welk beeld jullie de wereld in sturen van vrouwen en mannen. Jullie laatste wapenfeit in die droeve geschiedenis van clichés is '10 dingen die mannen moeten weten over ons', gepubliceerd op 11 juli 2013.

Ik snap dat verkoopcijfers belangrijk zijn en dat een ideologische lijn verwachten van een entertainmentblad misschien veel gevraagd is, maar als je wekelijks een lezerspubliek bereikt van 700.000, bestaat er ook zoiets als een journalistieke verantwoordelijkheid. Jullie denkbeelden beïnvloeden mensen.

Uit de '10 dingen' maak ik vooral op dat de persoon (opnieuw, m/v, want er staat geen naam onder) die dit artikel geschreven heeft, niet alleen alle vrouwen over dezelfde kam scheert als overgevoelige, jaloerse en onzekere kasplantjes, maar er ook van uit lijkt te gaan dat mannen een soort emotionele neanderthalers zijn.

Indien de auteur van '10 dingen' de puberteit nog moet bereiken, kan ik hem of haar veel vergeven. Indien dit een volwassen persoon is, vraag ik me af van wat voor planeet die afkomstig is (zeg niet Venus of Mars alsjeblieft, da's nog zo'n pijnlijk cliché).

In de Angelsaksische wereld bestaat er zoiets als 'cosmocking', waar de soms ronduit psychotische sekstips van de Cosmo gehekeld worden, die nog net niet het territorium betreden van "steek een bunsenbrander onder zijn anus, daar krijgt hij het lekker warm van!". Jullie zijn niet veel beter.

Het is niet alleen de eenzijdigheid van het man-vrouwbeeld dat storend is, het is ook dat het voorbijgaat aan duizenden mannen en vrouwen die elke dag wel eerlijk proberen communiceren, over de muren van onnozele clichés klauteren en liever hun eigen invulling wensen te geven aan romantiek.

Breder bekeken: er zit nooit echt een lijn in jullie visie op vrouwenzaken. Vijf artikels over ontharing, gezichtscrème, spectaculaire make-overs en hoe dames toch dat beetje vet kunnen wegwerken, volgen naadloos op het vieren van eten van ijs uit de doos. Als toemaatje kan er nog een artikel bij over hoe spannend overspel is, en dan nog met een Echte Man. In de volgende editie getuigt een lezeres over "die feeks die m'n man afpakte", en moet een man vooral een schotelvod zijn.

Ik heb vele fantastische vrienden en vriendinnen, en ik benader hen als individuen, niet als curieuze leden van andere diersoorten die zich allemaal op dezelfde manier gedragen. Ik vind het belangrijk dat mensen zelfzeker en sterk zijn, niet dat ze zich terugtrekken in bunkers van man- of vrouwclichés om hun onzekerheden te rechtvaardigen.

Als man denk ik dat ik mag zeggen dat ik een andere man die alle tien jullie tips zou opvolgen tot op de letter, een enorme griezel zou zijn. Niet alleen zullen dit soort tips mannen die nog altijd denken dat vrouwen mythische, onverstaanbare wezens zijn, inspireren tot ongelooflijk gênante daden, het zal een ander segment van het mandom ertoe aanzetten precies het omgekeerde te doen, en lekker hatelijk en grof te zijn tegen vrouwen, zodat ze kunnen claimen dat dat rebels is. Ik heb van beiden al voorbeelden legio gezien.

O, ik zal zeker niet beweren dat mannenbladen vrijuit gaan in het promoten van ongezonde ideeën en clichés over de geslachten. Alleen koesteren die minder pretenties: het zijn seksistische bladen die grossieren in macho-onderwerpen.

Het probleem is jammer genoeg dat Flair aan een cultuur blijft meewerken die vrouwen nog steeds obsessief wil laten bezig zijn met hun uiterlijk, het behagen van mannen en, uiteindelijk, het in stand houden van de status quo tussen de seksen. Die status quo valt de dag van vandaag nog steeds negatief uit voor vrouwen. Daar ligt het echte pijnpunt.

Zeg alsjeblieft niet "we beschrijven de dingen zoals ze zijn". Jullie werken er aan mee. Jullie houden ze in stand. Jullie maken mensen - en voornamelijk jullie eigen publiek - onzeker met luie journalistiek en verkoopzucht.

Met vriendelijke groeten,
Anton

***

Note for English-speaking readers: Flair magazine is a little like Cosmopolitan (although we have that one here as well), but mainly for the Belgian and Dutch markets.

Dear Flair editors

Your magazine has long had a questionable reputation in terms of the image you're broadcasting about women and men. Your latest addition to that sad history of clichés is '10 things men ought to know about us', publish on July 11, 2013.

I understand sales figures are important and that expecting ideological consistency from an entertainment magazine is a tall order, but if you reach an audience of 700,000 readers every week, you've got to take some deontological responsibility. Your ideas and articles really influence people.

The lesson I'm learning from '10 things' is that its author draws all women as hypersensitive, jealous, insecure and frail with one broad stroke, and at the same time, seems to assume men are some sort of emotional neanderthals.

If the writer of '10 things' hasn't reached puberty yet, I'm prepared to forgive them a lot. If it's an adult person, I'm wondering what kind of planet they're coming from (please don't say Venus or Mars, that's another one of those painful clichés).

The Anglo-Saxon world has a thing called 'cosmocking', which skewers the at times genuinely psychotic sex tips found in the Cosmo. Some of those are barely an inch away from "light a Bunsen burner under his arse to make him all hot and bothered". You're not doing a much better job.

Broadly speaking, there's no real coherence in your vision on women's issues. One edition can have five articles about depilation, facial cream, spectacular make-overs and how women can lose their last ounces of fat, followed by an article describing the joys of eating ice cream straight from the box. As an afterthought, one edition celebrates how exciting adultery is with a Real Man, while next edition features a teary testimonial about "the witch that stole my husband", and somebody else saying men should be damp rags.

It's not just the one-sided image of men and women that bothers me, it's also denying that thousands of men and women try to communicate honestly with each other every day, attempt to scale the steep walls of stereotypes, and would rather decide for themselves what it means to be romantic.

I have a lot of fantastic male and female friends, and I approach them like individual people, not like curious members of other species. For me, it's important people are self-confident and strong, not that they lock themselves up in a fortress of gender clichés to justify their insecurities.

As a man, I also think I'm allowed to say that I think a guy who'd actually follow through on all ten tips would be a giant creeplord. Not only will these tips inspire men who still believe women are mythical, uninintelligible creatures to acts of supreme embarrassment, they will also inspire another segment of men to do the exact reverse. You know, the type who thinks it's edgy and rebellious to be hateful and rude to women. I've seen plenty of examples of both.

Oh, I certainly won't say that men's mags are exempt from criticism when it comes down to promoting unhealthy stereotypes about the sexes. The difference is that they're less pretentious about it. They're sexist magazines with macho subjects.

The trouble is that Flair keeps contributing to a culture that wants women to be obsessively preoccupied with the way they look, how they can best please men, and keeps contributing to a culture that wants to maintain the status quo between genders. That status quo is still a net loss for women today. There is the real issue.

Please don't say "we're just saying how it is". You're helping in creating it. You're maintaining it. You're making people - especially your own audience - insecure with lazy journalism and commerce.

Best regards,
Anton